Man Bijt Hond

Jacobs juf, Evelien, vroeg me voor de Paasvakantie of Jacob al kan fiesten. Op een loopfiest wel. Met een ketting en pedalen, nog niet…maar dat zou wel snel gaan komen, zo zei ik haar.

Tof! Of ze Jacob dan mocht opgeven voor een korte passage van Man Bijt Hond met als thema ‘’peuters die leren fietsen’’?  Zo geschiedde. Een reporter, geluidsman en camerman voor Jacob. Hij was in zijn nopjes! Ik legde hen kort uit dat Jacob al super behendig is op een loopfiets en dat hij de stap naar een pedalenfiets wel in een wip zou maken. Bij het demonstreren van de loopfiets, ging het echter zwaar fout. Jacob zoefde de berg voor ons huis af – op een fietske dat normaal bij Bontje staat en dat hij niet gewoon is – en smakte de grond op. Ik was net even binnen. Kwam op het gehuil af en zag de reporter met Jacob op de arm: het gezicht open geschaafd, T-shirt kapot en sleutelbeen ook geschaafd. Hij zei niet veel meer. Dat is een slecht teken bij Jacob.

Tien minuutjes later vond hij toch de moed om op de pedalenfiets te kruipen. Met blinkende oogjes, van trots dit keer! Twee minuten later was hij vertrokken. Ik kon hem niet meer volgen. Of ik dan kon doen alsof ik hem leerde fietsen? Het resultaat is te zien in Man Bijt Hond: een moeder die een spurtje trekt achter haar kleine schat…die weer een stapje groter geworden is. En die hem loslaat opdat hij de wijde wereld in kan fietsen. Met helm. Mijn Cancellara…

Van ravotten krijg je dorst!

Een kamer voor Jezus & Koeienmist in Diest!

Als ik mijn zonen over Jezus vertel en waar hij nu is, dan  houd ik het er voorlopig op dat Jezus in ons hart woont en ervoor zorgt dat wij zo lief mogelijk zijn voor alle mensen rondom ons.

Vanochtend, 7.08u, mijn ogen nog halfdicht en Jacob links van mij in bed, Christiaan rechts van mij. Jacob heeft buikpijn en ik vraag hem waar precies. Van het één komt het ander en ik leg hen uit dat de maag in het midden ligt en de darmen links onderaan. Christiaan vraagt me: ”Mama, waar ligt ons hartje nu weer?” Ik zeg hem dat dat links vanboven ligt. Hij vraagt me ”Wat zit er in ons hart”. Waarop ik antwoord: ”Ah, aders en slagaders. En twee kamers.” Christiaan daarop: ”Ah, een kamer voor Jezus, waar hij kan slapen.” En even later: ”En eentje voor Jozef, dan.” Benieuwd wanneer hij zich zal afvragen waar Maria slaapt. Waarschijnlijk bij Jozef.

Vanochtend 8.20u, op de fiets naar school. Overal boven de velden hangt een dikke mist en ik zeg het hen ook. ”Ja, mist van de koeien, he mama”, hoor ik Christiaan redeneren vanachter hangend aan mijn fiets.

Waarop ik zeg: ”Neen, hoor. Wat hebben de koeien daar nu mee te maken?”.

- ”Die maken toch de mest, mama. Dat heb jij al gezegd”.

- En dan begrijp ik wat er in zijn hoofd gebeurt en licht ik toe: ”Neen, dat is mest, met een e en geen mist met een i”. Het is opvallend hoe hij de laatste maanden bezig is met woorden en vergelijkingen maakt tussen gelijkklindende woorden. Zo zou Pegasus ook een ‘zus’ zijn. En krijg ik maar moeilijk uitgelegd dat het het achtervoegsel ‘s-us’ hier niet dezelfde betekenis heeft als ‘zus’. Alles op zijn tijd…

Enkele quotes van de afgelopen dagen!

4u ‘s morgens, Dolomieten. Op weg naar huis na een week zon & sneeuw. We stoppen aan een tankstation:

Jacob: ”He mama, gaan we eventjes pe-tanken (sic)”?

16u, maandag na schooltijd. Ik hoor Christiaan voetballen in de living en roep vanuit de keuken: ”Niet binnen sjotten!”

Christiaan daarop: ”Ik voetbal niet echt, ik voetbal van plastiek”. Ik kijk en zie hem in de lucht trappen en een ingebeelde tegenstander tackelen.

Aalst Carnaval, pure nostalgie!

Voor mij was het afgelopen zondag pure nostalgie: Aalst Carnval waar ik als kind al bij mijn Meme voor de deur stond en snoepjes graaide, mijn ogen de kost gaf en met afschuw keek hoe de ‘Voil Jeanetten’ met kiekenpoten aan vislijnen achter mijn tantes aangingen. Heerlijk was het om dit nog eens mee te maken en Samuel enthousiast achter de enorme wagens te zien dribbelen, Christiaan karamellen te zien rapen alsof zijn leven ervan afhing en Jacob met open mond te zien staren naar alle gekke Aalstenaren. Voor herhaling vatbaar!

In dat geval!

Tijdens het voorlezen van ‘Kikker is Kikker’, om 19u op een dinsdagavond, kijkt Christiaan me aan en zegt: ‘Mama, kan jij je diadeem eens uitdoen?’ Ik vraag hem waarom en hij antwoordt me: ”Ik zie je zooooveeeel liever zonder diadeem, mama”. In dat geval…

Bij mijn ouders in de badkamer, vraagt Christiaan zich af hoeveel kinderen mijn moeder ooit in haar buik gehad heeft. ”Vijf kindjes”, zegt Bontje. ”Dat is wel veel, he!”, antwoordt mijn vader daarop ”Hoe zou dat komen?”. Christiaans antwoord: ”Bompa, vrouwen hebben zoveel kinderen in hun buik als ze zelf willen!” In dat geval!

Valentijntje?

Mijn oudste zoon haalde tot voor kort regelmatig een schat uit zijn jaszak als ik hem ophaalde aan school. Vaak was dat een mooie kei. ”Speciaal voor jou, mama”. Twee weken geleden, kreeg ik echter een joekel van een ring toen ik hem ophaalde. Mét steen. Hij vertelde me in geuren en kleuren dat ze met de klas naar de winkel geweest waren, dat hij er zijn spaarpot geledigd had en deze ring voor mij gekocht had. ”Speciaal voor jou, hé mama, vind je hem mooi?”. ”Prachtig, zooneke, prachtig”. Schoon verhaal ook. Gisteren – daags voor Valentijn – haalde hij een ander enorm exemplaar uit zijn zak. Een ring in de vorm van een bloem: u ziet de joekel op de foto. Of hij die ook gekocht had met het spaargeld uit zijn mooie houten spaarpot? Nee, hij had nog geld in zijn jaszak en ze waren nog eens met de klas naar ‘dat winkeltje’ gegaan. ”Vind je hem mooier dan die andere, mama? Welke zie je liefst? Kies jij anders eerst en dan kan ik de andere ring aan papa geven…?” Het is me een raadsel, waar die  ringen vandaan komen maar het is zeker hartvewarmend, zo’n Valentijnsjoekel krijgen van je oudste zoon!